گاهی شرایط به گونه‌ای رقم می‌خورد که نشستن و نظاره کردن بهترین کاری است که می‌توان انجام داد. اما تیر ۱۴۰۳ زمان نشستن و نگاه کردن نیست

اختصاصی رشتکده:مجید شمشیرکار

 

شرایط سیاسی ایران در برهه‌هایی خاص به گونه‌ای رقم خورده است که گاهی عدم شرکتِ عامه مردم در انتخابات -که بی‌شک منجر به پیروزی تندروترین سیاسیون کشور می‌شود- به صلاح کشور است تا سخنانی مانند یکدست نبودن حاکمیت و دخالت غربیون در سیاست و اقتصاد دستاویزی برای به بازی گرفتن زندگی انسان‌ها نباشد.

اکنون پس از یک دوره عملکرد یکدست حاکمیت، نتایج پیش گرفتن چنین سیاست‌هایی به وضوح در آمار، ارقام و زندگی مردم نمود دارد!

روزهای آینده منتهی به یکی از تاثیرگذارین اتفاقات ایران عزیزمان خواهد بود که البته افراد قابل احترام زیادی تصمیم به عدم مشارکت در این انتخابات سرنوشت‌ساز گرفته‌اند؛ بسیاری از این اشخاص هزینه‌های گزافی برای بهبود شرایط سیاسی، اقتصادی و فرهنگی پرداخته‌اند و بسیاری دیگر که در بازه‌های زمانی گوناگونِ انتخابات تلاش کرده‌اند دیگر رای خود را بی فایده و بی ثمر می‌دانند.

اما نکته‌ی مهم این است که وقتی از تحریم کنندگان انتخابات پرسیده می‌شود: “رای ندادن چه کمکی به شرایط موجود می‌کند” و ” اگر رای ندهیم چه کار دیگری می‌توانیم انجام دهیم” از پاسخ می‌مانند.

با توجه به رفتار کشورهای اروپایی و حمایت‌های ضمنی آنان از تندروها به نظر نمی‌رسد هیچ خیر و منفعتی از سمت چنین کشورهایی نصیب مردم عادی ایران شود و از طرفی نتیجه‌‌ی اعتراضات سال‌های گذشته نشان داد که قطعا ایده‌ی “کف خیابان” به جای ” شرکت در انتخابات” نمی‌تواند مثمر ثمر باشد.

هیچ شکی در این نیست که میان شرایط ایده‌آل ما و چیزی که حتی پس از انتخاب پزشکیان نصیبمان می‌شود؛ فاصله‌ای طولانی وجود دارد. در شرایط فعلی چاره‌ای به جز بازی در زمین گردانندگان انتخابات نداریم.

ما با علم بر اینکه “پزشکیان” شاید تنها بتواند به بخش کوچکی از مطالبات مردم ایران جامه عمل بپوشاند به او رای خواهیم داد زیرا در شرایط فعلی کشور، رئیس جمهور شدن رقیبان اون بسیار خطرناک و دور از صلاح است.

گاهی شرایط به گونه‌ای رقم می‌خورد که نشستن و نظاره کردن بهترین کاری است که می‌توان انجام داد. اما تیر ۱۴۰۳ زمان نشستن و نگاه کردن نیست در وضعیت امروزمان چشم امید بستن به بیگانگان غرب نشین و یا در نقطه مقابل امید به یکدست شدن حاکمیت؛ می‌تواند چنان آثار سوئی به جا بگذارد که سال‌های آینده شرمسار کودکان و نوجوانانی باشیم که امروز حق رای ندارند…